Que parámetros requiren monitorización nas augas residuais domésticas?

Entre os parámetros clave, o nitróxeno amónico (NH₃–N) merece a máxima prioridade. Representa a suma da concentración de amoníaco libre disolto (NH₃) e ións de amonio (NH₄⁺), procedentes principalmente de excrementos humanos e axentes de limpeza que conteñen nitróxeno. Os niveis elevados de NH₃–N contribúen á eutrofización, estimulando as floracións de algas que esgotan o osíxeno disolto e prexudican a biodiversidade acuática. Ademais, o amoníaco non ionizado é extremadamente tóxico para os peixes e os organismos acuáticos sensibles, o que pode perturbar a estrutura e a función do ecosistema. Nos países de altos ingresos, o NH₃–N contrólase rutineiramente segundo os estándares nacionais de calidade da auga utilizando métodos analíticos validados (por exemplo, colorimetría ou eléctrodos selectivos de ións), o que permite un control eficaz da contaminación. Pola contra, as lagoas de monitorización persisten en moitas rexións en desenvolvemento debido ao acceso limitado a instrumentación calibrada, persoal capacitado e protocolos de mantemento sostible, especialmente en zonas de rápida urbanización onde a xeración de augas residuais supera o desenvolvemento da infraestrutura. Polo tanto, o NH₃–N serve tanto como un indicador crítico da gravidade da contaminación como unha métrica esencial para avaliar o risco ecolóxico e a eficiencia do tratamento.

O pH é outro parámetro fundamental que require unha avaliación sistemática. Definido como o logaritmo negativo da actividade dos ións de hidróxeno, o pH reflicte o equilibrio ácido-base das augas residuais e normalmente oscila entre 6,5 e 8,5 en fontes domésticas, influenciado por deterxentes, residuos alimentarios e vertidos industriais. As desviacións fóra deste rango poden inhibir os procesos de tratamento biolóxico (por exemplo, nitrificación), corroer a infraestrutura de transporte e afectar negativamente a biota acuática. En tempo realmonitorización do pHpermite a optimización dinámica das operacións de tratamento, como a dosificación química e o control da aireación, en contornas de ingresos altos. Pola contra, a medición intermitente ou ausente do pH segue a ser común en contextos con recursos limitados, o que contribúe a unha calidade inconsistente dos efluentes. Como tal, os datos fiables do pH non só apoian o cumprimento local, senón que tamén sustentan obxectivos máis amplos de seguridade da auga transfronteiriza e sistemas de saneamento resistentes ao clima.